 |
του Δημήτρη ΣΠ. Περπατάρη Εργατολόγου – Δικηγόρου στον Άρειο Πάγο |
1. Η νομική και λογική συνέπεια της επισφαλούς εργασίας είναι ότι δυστυχώς έχει μία ή πολλές ημερομηνίες λήξης. Οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη εργασίας εκατοντάδων εργαζομένων και με την συνεργασία των Δημοτικών Αρχών εξασφαλίζοντας και τα σχετικά Ευρωπαϊκά Κονδύλια μέσω ΕΣΠΑ δημιούργησαν ένα επαναλαμβανόμενο καθεστώς εργασιακής ομηρίας που εξυπηρετούσε μέχρι σήμερα όλους ή σχεδόν όλους.
2. Όπως είχαμε ελάχιστοι που προειδοποιούσαμε έγκαιρα με την γλώσσα της αλήθειας και της κοινής λογικής αλλά ακριβώς για τον λόγο αυτόν δεν ήταν ευχάριστα όσα επανειλημμένα και επίμονα πρεσβεύαμε: Ότι δηλαδή η εργασιακή ομηρία μέσω συμβάσεων επισφαλούς εργασίας (ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ή έργου – μπλοκάκι) είναι καλύτερη μεν από την ανεργία (και μάλιστα μακροχρόνια για πολλούς νέους νέες), ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΔΙΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ – ΕΧΕΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ ! Και κατά τούτο το κρίσιμο στοιχείο είναι χειρότερη από τη σταθερή (μόνιμη εργασία).
3. Δυστυχώς όσοι χτυπάγαμε το καμπανάκι του κινδύνου και της αλήθειας ήμασταν δυσάρεστοι αλλά απέναντι στις δυνάμεις του καθησυχασμού και της αδράνειας είχαμε προβλέψει έγκαιρα αυτή την εξέλιξη. Τα προγράμματα χρηματοδότησης τελειώνουν (ειδικά όταν η χώρα μας είναι πλέον ΠΟΛΥ ΕΠΙΒΑΡΥΜΕΝΗ ΑΡΝΗΤΙΚΑ και ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ με αυξημένη καχυποψία στα ζητήματα των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων) και μαζί με αυτά οι έστω επισφαλείς συμβάσεις εργασίας και εκατοντάδες εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά τόσο ΑΜΕΣΑ το φάσμα της ανεργίας.
4. Είναι δε απαράδεκτο το εργασιακό καθεστώς στην χώρα μας όταν επί χρόνια το Δημόσιο , τα ΝΠΔΔ και οι ΟΤΑ καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες τους μέσω πρόσκαιρων, πρόχειρων, εμβαλωματικών και εκλογοθηρικών λύσεων που στο τέλος τους ΣΤΑΘΕΡΑ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΕΊΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ αφού όλοι οι άλλοι κάνουν και μάλιστα φτηνά τη δουλειά τους πλην των εργαζομένων που όσο δουλεύουν οι όροι αμοιβής και εργασίας τους είναι απόλυτα εκμεταλλευτικού και που ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΡΓΓΟΙ και μάλιστα ανεξάρτητα από το πόσα πολλά χρόνια δούλευαν με αλληλοδιαδοχικές συμβάσεις ανεξάρτητα δηλαδή από το βάθος της εξειδίκευσης και προϋπηρεσίας τους.
5. Η προσπάθεια για (ένα ακόμη) νομοθετικό μπάλωμα που επιστρατεύει κυριολεκτικά την τελευταία (και όχι συμπτωματικά παρατεταμένη προεκλογική περίοδο ) η Κυβέρνηση με την συνεργασία της ΕΕΤΑΑ όχι μόνο δεν θα λύσει το πρόβλημα αλλά για πολλούς από τους συμβασιούχους εργαζόμενους δυστυχώς θα το επιδεινώσει και ως προς τη διάρκεια, και ως προς τα κριτήρια του ηλεκτρονικού καταλόγου και ως προς την εξάρτηση της μισθοδοσίας από τις επιταγές εισόδου (vouchers) .
6. ΔΥΣΤΥΧΩΣ επίσης ΔΕΝ ΛΕΝΕ την αλήθεια όσοι υπόσχονται (ενδεχομένως και καλόπιστα) νομοθετική ρύθμιση για άμεση και σταθερή εργασιακή αποκατάσταση των εργαζομένων στα ΚΔΑΠ. Το άρθρο 103 παρ. 8 του ισχύοντος Συντάγματος – που μέχρι στιγμής δεν έχω αντιληφθεί ούτε ένα Κόμμα της Βουλής των Ελλήνων να θέτει θέμα αναθεώρησής του - ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΜΕ ΙΣΧΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΒΛΕΨΗΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ σε αορίστου χρόνου. «Άρθρο 103 παρ. 8 : Απαγορεύεται η από το νόμο μονιμοποίηση προσωπικού που υπάγεται στο πρώτο εδάφιο ή η μετατροπή των συμβάσεων του σε αορίστου χρόνου. Οι απαγορεύσεις της παραγράφου αυτής ισχύουν και ως προς τους απασχολουμένους με σύμβαση έργου.»
7. Συνταγματικά επιτρεπτή και ανεκτή λύση θα αποτελούσε η διενέργεια Προκήρυξης για μόνιμο (τακτικό) με μοριοδότηση της προϋπηρεσίας , λύση που έχει θετικά αλλά δημιουργεί και ανασφάλειες για τους επιτυχόντες, την μη δυνατότητα υπέρμετρης μοριοδότησης της προϋπηρεσίας , τη δυνατότητα συμμετοχής και άλλων υποψηφίων στα πλαίσια μιας ανοικτής διαδικασίας και άλλα πολλά και γνωστά σε όσους και είναι οι περισσότεροι έχουν συμμετάσχει σε αντίστοιχες Προκηρύξεις του ΑΣΕΠ.
8. Επιβάλλεται άμεσα να διασφαλιστεί νομοθετικά ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ η συνέχιση απασχόλησης των εργαζομένων τουλάχιστον με τους αυτούς όρους μέχρι σήμερα.
9. Οι εργαζόμενοι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ούτε να υποτιμήσουν ούτε να υπερτιμήσουν τη δυνατότητα ΝΟΜΙΚΗΣ – ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΡΠΟΣΤΑΣΙΑΣ σε συνεργασία με τους ΔΗΜΟΥΣ απασχόλησής τους. Είναι μία δύσκολη συμπληρωματική οδός που πρέπει όμως ειλικρινά να ενημερώσουμε τους ενδιαφερόμενους ότι μπορεί άμεσα να χρειαστούν είτε με την μορφή του αιτήματος προσωρινής απασχόλησης (προσωρινή διαταγή – ασφαλιστικά μέτρα) είτε με την μορφή τακτικής αγωγής για αναγνώριση της ύπαρξης και λειτουργίας σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου αναδρομικά από την έναρξη απασχόλησής τους.
Οι Δημοτικές Αρχές πρέπει να κινητοποιηθούν άμεσα και να στηρίξουν το αίτημα των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών φορέων τους για συνέχιση τουλάχιστον της απασχόλησής τους , ενώ σταθερά πρέπει να ζητήσουν να έχουν οι Δήμοι την πρωτοβουλία σχετικών Προκηρύξεων για μόνιμο - τακτικό προσωπικό καθώς και για την άμεση κατάργηση της απαράδεκτης νομοθετικής ρύθμισης (γνωστής στους εργαζόμενους ως «νομοθετικής ρύθμισης Βορίδη») που υποχρεώνει τις Δημοτικές Αρχές σε άσκηση – εξάντληση των ενδίκων μέσων κατά θετικών υπέρ των συμβασιούχων εργαζομένων Δικαστικές Αποφάσεις. Εννοείται θα πρέπει να αποτραπεί και η χειροτέρευση της πιο πάνω ρύθμισης που επεξεργάζεται και προωθεί η Κυβέρνηση.
10. Τελευταία αλλά και πιο σημαντική αλήθεια: ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί να υπερασπιστεί καλύτερα το δικαίωμα στην εργασία από τους ίδιους τους απειλούμενους εργαζόμενους και τις συλλογικές εκφράσεις τους. Και μάλιστα τώρα πριν είναι ήδη ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ !
